Het lijkt zo evident: iemand spreekt over een poedel met teenslippers aan en die poedel met sletsen verschijnt voor je geestesoog. Of: je hersenen probéren op zijn minst een beeld te creëren van zo'n maffe hond. Wel: dat blijkt dus niet bij iedereen zo te gebeuren. Mensen met afantasie die krijgen dat plaatje niet. Waarom heeft niet iedereen dezelfde levendige verbeelding? En hoe problematisch is dat? Je hoort het hier.