Drugi sezon serialu Rojst zdecydował się zrobić kilka rzeczy z odważnym rozmachem: dał Magdalenie Różdżce rolę, która faktycznie czegoś od niej wymaga, w dniu premiery wykupił reklamę na pierwszej i ostatniej stronie Wyborczej oraz osadził akcję podczas Powodzi Tysiąclecia z 1997 roku i chociaż pokusa była wielka, nie zdecydował się na użycie utworu Hey - Moja i twoja nadzieja.

Ten film jest lepszy niż można byłoby się spodziewać. W zasadzie te sceny w których nie ma LeBrona Jamesa są dość obiecujące. A te sceny w których w ogóle nie ma ludzkich postaci to już w ogóle sama przyjemność w oglądaniu. Wraz z gościem / ekspertem Pawłem Szelągiem doszliśmy do wniosku że po prostu potrzebujemy pełnometrażowych "Zwariowanych melodii" a póki ich nie ma, musimy się zadowolić tym półtoragodzinnym zwiastunem biblioteki Warnera z okazjonalnym przypomnieniem że LeBron jest beznadziejnym ojcem, często zmienia kluby i zawsze próbuje zgromadzić superekipę. 

Animacja Pixara o malowniczych Włoszech oraz brytyjski dramat o przemijaniu mają ze sobą więcej wspólnego niż moją umiarkowanie ciepłą reakcję po wyjściu z kina. 

Gdybym był bardzo cyniczny, stwierdziłbym że to tak naprawdę czwarty sezon True Detective, gdyby nie fakt, że True Detective nawet w swoich najsłabszych momentach było o wiele ciekawsze i bardziej oryginalne niż Mare of Easttown. Poza Kate Winslet, ona jest skarbem narodów.

bądźmy łagodni, jak to wszystko mówiłem było ponad 30 stopni w pomieszczeniu.

Lojalnie ostrzegam, że ten odcinek ma scenę po napisach. Tak jak film Cruella. Czego powinienem się spodziewać, w końcu to film Disneya, ale jakoś tak mi się "spieszyło", że ją przegapiłem. Całe szczęście, że Disney+ jest w Polsce więc mogłem ją obejrzeć w spokoju po powrocie do domu! :') Chociaż tyle dobrego, że ktoś wrzucił do internetu TĘ scenę z matką. Kto widział film ten wie dokładnie którą. To dopiero scena, którą można oglądać na zapętleniu. Niby licha minuta z samego początku seansu, ale do tego poziomu emocji już nigdy później ten film nie doskoczył. Czy wyskoczył. 

"W Warszawie Olgierd Halski łapał życie na gorąco. Prężność tego miasta zdumiewała go. Mimo że w pewnych wypadkach było to uciążliwe, demolujące dla jego ciała i psychiki, lecz w jeszcze innych chwilach to miasto uszczęśliwiało go swoją dynamiką i kazało optymistycznie wierzyć w przyszłość. Halski łapał życie służąc prawu. Służył jak umiał - po swojemu. Po stronie zysków mógł zapisać długą listę złapanych bandytów, po stronie strat: żonę, która odeszła, córeczkę, którą wychowywała jego siostra ukrywając imię ojca i samotność, z którą próbował mierzyć się przy kieliszku." Przysięgam, od tych słów narratora zaczyna się Ekstradycja 2, kontynuacja pierwszego serialu kryminalnego w wolnej Polsce. A później jest tylko lepiej. W zasadzie jak ktoś nie ma czasu oglądać Ekstradycji, to może oglądać tylko minutowe otwarcia kolejnych odcinków, gdzie głos z offu streszcza to co się działo w poprzednim. Ale po co się pozbawiać przyjemności patrzenia jak Marek Kondrat obija komuś mordę?

Ludzie pytają mnie, ależ panie redaktorze, skąd taki klucz doboru omawianych produkcji? Odpowiadam: akurat to obejrzałem w ostatnim czasie i dopiero potem zacząłem szukać w tym elementów wspólnych. Tak robią wszyscy, ale to wielki sekret tej branży.

Tak, wiem, równie dobrze mogłem to wrzucić zaraz przed przyszłorocznymi Oscarami, ale hej, Anthony Hopkins wygrał!

Miała być recenzja filmu The Father, wyszedł mi półgodzinny panegiryk na cześć Anthony'ego Hopkinsa. Ale nie sposób go nie chwalić, bowiem to najlepsza rola w dość bogatej karierze tego 83-latka. I tak zupełnym przypadkiem, zupełnym nieoczekiwaniem The Father wkradł się na szczyt listy moich ulubionych filmów ubiegłego (tego?) roku.