Ik heb soms het gevoel dat succes een saus is die over elk gerecht wordt geschept. Alles wat we doen moet succesvol zijn of op z’n minst één succes. Volgens mij zijn we teveel geobsedeerd door succes.

Verlies: Hier in dit veilige stukje wereld, hadden we niet gedacht dat bepaalde dingen ons zouden overkomen. Niks is blijvend. Dat zinnetje blijkt nu plots meer waar te zijn.

Hoe kan je iemand vergeven? Stel dat je toch nog boze gevoelens hebt? Hoe ga je daar dan mee om?

Niemand is perfect, dat is een uitdrukking. Maar stel dat het wel zo is en ik haar ben tegengekomen. Buiten het feit dat ik haar geweldig vind, wekt ze ook iets anders bij me op namelijk jaloezie en afgunst. Hoe komt het dat ze dat bij me opwekt? En hoe geraak ik van die jaloezie vanaf zonder afbreuk te moeten doen aan haar perfectie?

Waarom wil ik toch de hele tijd spullen? Heb ik dat allemaal wel echt nodig? Kan ik aan dat verlangen weerstaan?

Voel je je schuldig als je in het midden van de dag op je sofa een slaapje wil doen? Vind je het vervelend om even vijf minuten te gaan zitten en werkelijk niets te doen? Vind je het lastig als je moe bent?

Heb jij ook zo'n stemmetje dat in je oor fluistert? Een ego dat soms verhalen vertelt die achteraf toch niet helemaal lijken te kloppen? Hoe zit het eigenlijk met dat concept dat je van jezelf hebt? Hoe is dat zo opgebouwd geraakt? En is het allemaal wel waar?

Waar ga ik naartoe? Wat is mijn doel? Wat wil ik? Kan je een doel hebben in het hier en nu? Wat is mijn zingeving? ...

Spijt. Het is een goede vriend, maar altijd te laat.

Wat zie je als je in de spiegel kijkt? Zie je jezelf? Of zie je een verhaal?