จากโอวาทพระมงคลเทพมุนี กัณฑ์ที่ ๑๐ เรื่อง ขันธ์ ๕ เป็นภาระอันหนัก

ไอ้พวกที่ได้ฟังแล้วจะปล่อยก็เป็น   แต่ว่าเสียดายไม่ยอมปล่อย อีก

   พวกหนึ่งตั้งใจปล่อยจริง ๆ แต่ปล่อยไม่ได้
 ไอ้ที่ไม่อยากปล่อยน่ะ   เหมือนอะไรล่ะ? เหมือนพรานวางเบ็ด เมื่อ
   ปลาติดเบ็ดแล้ว ถ้าปลาตัวเล็ก ๆ พอจะปลดปล่อยได้ ถ้าปลาถึงขนาดเข้า
   ปล่อยไม่ได้ เสียดาย ต้องใส่เรือของตัวไป
 ไอ้อยากปล่อยแต่ปล่อยไม่ได้น่ะ   เหมือนอะไร? เหมือนนกติดแร้ว
   อยากปล่อย แต่เครื่องติดมันมี มันมีเหมือนอะไรล่ะ
 นี่แหละเหมือนอย่างเราครองเรือนอย่างนี้แหละ อยากจะปล่อยมัน
   แต่ว่าเครื่องติดมันมี เลยปล่อยไม่ได้ เสียดายมันปล่อยไม่ได้   มันติดอยู่ดัง
   นั้นแหละ ปล่อยไม่ถนัด
 เพราะเหตุฉะนี้แหละ   เบญจขันธ์ทั้ง ๕ ไม่ใช่เป็นของพอดีพอร้าย
   ต้องถอดกัน ไม่ถอด ปล่อยไม่ได้