จากโอวาทพระมงคลเทพมุนี กัณฑ์ที่ ๑๐ เรื่อง ขันธ์ ๕ เป็นภาระอันหนัก

ปญฺจุปาทานกฺขนฺธา   ทุกฺขา ยึดถือ

   มั่นในเบญจขันธ์ ๕ นั่นเป็นทุกข์ ถ้าหากว่าปล่อยเบญจขันธ์ ๕   เสียได้ก็เป็น
   สุข แต่ว่าปล่อยไม่ใช่ได้ง่าย ปล่อยไม่ได้ง่าย เหมือนอะไร ปล่อยไม่เป็น   ถ้า
   ปล่อยเป็นปล่อยได้ง่าย ปล่อยไม่เป็นปล่อยได้ยาก
 ปล่อยไม่เป็นเหมือนอะไร?   เหมือนเด็ก ๆ กำไฟเข้าไว้ ยิ่งร้อนยิ่งหนัก
   เข้า ยิ่งกำหนักแน่นหนักเข้า ร้องใจหายใจคว่ำ ก็ร้องไป ปล่อยไม่เป็น
   คลายมือไม่เป็น ถ่านก้อนที่กำเข้าไว้น่ะ เมื่อเด็กกำเอาเข้าไว้แล้วเสียดับเลย
   ทีเดียว กำเสียมิดทีเดียว มือก็ไหม้เข้าไปรูหนึ่งแล้ว
 นั่นเพราะอะไร   เด็กมันปล่อยถ่านไฟไม่เป็น ปล่อยไม่เป็น หรือมันไม่
   ปล่อย? ปล่อยไม่เป็นจริง ๆ ถ้าปล่อยเป็น มันก็ปล่อยเหมือนกัน เหมือนพวก
   เรานี้แหละ ยึดมั่นเอาเบญจขันธ์ทั้ง ๕ เข้าไว้ ปล่อยไม่เป็น   ไม่รู้จะปล่อยท่า
   ไหน วางท่าไหนก็ไม่รู้ วางไม่ออก ปล่อยไม่ออก ปล่อยไม่เป็น วางไม่เป็น
   หรือปล่อยไม่ได้ วางไม่ได้?
 ไอ้ที่ปล่อยไม่ได้ วางไม่ได้   อีกพวกหนึ่ง
 ไอ้ที่ปล่อยไม่เป็นน่ะพวกหนึ่ง
 พวกปล่อยไม่ได้ วางไม่ได้น่ะ   รู้แล้วว่าปล่อยเท่านั้นวางเท่านั้น ไม่
   ยอมปล่อย ไม่อยากปล่อยเพราะอะไร?
 เสียดายมัน นั่นอีกพวกหนึ่ง   ไม่อยากปล่อยขันธ์ ๕ อยากจะได้ขันธ์ ๕ ให้มากขึ้น นั่นพวกหนึ่ง
 ไอ้ที่ปล่อยไม่เป็นน่ะพวกหนึ่ง   ไม่ได้เล่าเรียนศึกษา ไม่ได้ฟังธรรม
   ของสัตบุรุษ ไม่ได้ฝึกฝนใจในธรรมของสัตบุรุษ   ไม่ได้ฟังธรรมของพระพุทธเจ้า
   ไม่ได้ฝึกฝนใจในธรรมของพระพุทธเจ้า ไอ้พวกนั้นปล่อยไม่เป็น