به آفتاب سلامی دوباره خواهم دادبه جویبار که در من جاری بودبه ابرها که فکرهای طویلم بودندبه رشد دردناک سپیدارهای باغ که با مناز فصل‌های خشک گذر میکردندبه دسته‌های کلاغانکه عطر مزرعه‌های شبانه رابرای من به هدیه میآورندبه مادرم که در آئینه زندگی میکردو شکل پیری من بودو به زمین، که شهوت تکرار من، درون ملتهبش رااز تخمه های سبز میانباشت، سلامی دوباره خواهم دادمیآیم، میآیم، میآیمبا گیسویم: ادامهٔ بوهای زیر خاکبا چشمهام: تجربه‌های غلیظ تاریکیبا بوته‌ها که چیده‌ام از بیشه‌های آنسوی دیوارمیآیم، میآیم، میآیمو آستانه پر از عشق میشودو من در آستانه به آنها که دوست میدارندو دختری که هنوز آنجا،در آستانهٔ پر عشق ایستاده، سلامی دوباره خواهم داد