بارانوقتی که از یک چتر آویخته می‌چکدبارانوقتی که از یک زنگ به صدا درآمده می‌چکدیا از یک قفل بستهبارانوقتی که از شادی یک دهقان می‌چکدیا از شتاب یک مهمانیا حتیوقتی که از یک علامت تعجب«!» در هر حالقطراتی از خود را بر کاغذ سپیدی می‌پراکندکه منروی آن شعری خواهم نوشتو شگفت آن کهاینجاقطره ی زودتر افتاده دیرتر می‌خشکدو آن کهدر جاییپایین‌تر از همه چکیده استزیباتر نقطه‌ای استبرای پایان یک شعر...مفتون امینی