زمستاننام کوچک تو بودچگونه ایکه هر بار صدایت می زنمگرمم می شودو شاخه شاخه درختانروی خط و خالهای صورتم جوانه می زنندبه دنبال اسم مستعار تواز گردنه های برفگیر تنت بالا می رومدست در دهان کوه بردهو از شهد لبهایتکندو کندو عسل می گیرمرودی که در چشمهای تو باید یخ می زددر من داشت به بچه ماهی ها شیر می دادتو زمستانیو من چه ابلهانهتمام بهارهای عمرمبه دنبالت می گشتم…شاعر ریحانه جهانیدکلمه فرزانه سیفیمیکس سعید غریبی