من تا آخرین آرزویم زنده  خواهم ماندتو تا آخرین آرزویم زنده  خواهی ماندآرزویی که سبز شددر توهم های مه هاآلوددر درد جنین های مرده در شعر های دروغینچراغ های سرعت اتوبان های خلوتقطار هایی که میروند و بی تو باز میگردنددر خیابان راه میروم به چهره های گمشده به یادت لبخند میزنمما مرده های زنده ایمدر داستان های دردناک که خنده دار می شونددست هایی که به سمت زیبایی هایت دراز می شوندبا هرکس خاطره ایبا تو اما دردجای لکه های خونین روی دو تا لبمن کبودی هایم از تو را دوست دارمجای اشک هایت روی تنمبوسه های دیگری استمی‌خندمدر قهقهه هایم زجه میزنمدر تو که خبری از بودنت نیستامشب از خانه خواهم گریختاز مادرم که در آغوششبغض های چندین و چند ساله ام را پنهان کردممادر اه از غم هایی که توهم آن ها  را نفهمیدیاهبازگرد مرا در آغوش بگیرمن بیش از این زنده نخواهم ماندای کاش میدانستیآخرین لحظه های زندگیم رامردگی هایم رادر تمام تنتدر بوی پیرهنت سرم گیج میرودپایم پیچ میخوردخواب دیدمتاز مرگ با من سخن نگوما هیچ وقت زنده نبوده ایمنگاه کننگاهش کنیدنگاهت میکنم در آسمانی که حالا ابری استمن بیدارمو لبهایت سرخ سرخواقعی پر از حقیقتمن تا آخرین آرزویم زنده خواهم ماندتو تا آخرین آرزویم زنده خواهی ماند گلنازمصدق https://www.instagram.com/invites/contact/?i=pm1npjur1z8l&utm_content=192reh3