امشب از آسمان ديده توروي شعرم ستاره ميبارددر سكوت سپيد كاغذهاپنجه هايم جرقه ميكاردشعر ديوانه تب آلودمشرمگين از شيار خواهشهاپيكرش را دوباره مي سوزدعطش جاودان آتشهاآري آغاز دوست داشتن استگرچه پايان راه ناپيداستمن به پايان دگر نينديشمكه همين دوست داشتن زيباستاز سياهي چرا حذر كردنشب پر از قطره هاي الماس استآنچه از شب به جاي مي ماندعطر سكر آور گل ياس استآه بگذار گم شوم در توكس نيابد ز من نشانه منروح سوزان آه مرطوب منبوزد بر تن ترانه منآه بگذار زين دريچه بازخفته در پرنيان رويا هابا پر روشني سفر گيرمبگذرم از حصار دنياهاداني از زندگي چه ميخواهممن تو باشم ‚ تو ‚ پاي تا سر توزندگي گر هزار باره بودبار ديگر تو بار ديگر توآنچه در من نهفته درياييستكي توان نهفتنم باشدبا تو زين سهمگين طوفانيكاش ياراي گفتنم باشدبس كه لبريزم از تو مي خواهمبدوم در ميان صحراهاسر بكوبم به سنگ كوهستانتن بكوبم به موج دريا هابس كه لبريزم از تو مي خواهمچون غباري ز خود فرو ريزمزير پاي تو سر نهم آرامبه سبك سايه تو آويزمآري آغاز دوست داشتن استگرچه پايان راه نا پيداستمن به پايان دگر نينديشمكه همين دوست داشتن زيباست