فریاد هر شب با گلویم شرط می بنددغمنامه ها را می برم در خلوت سینه کم می شوم از خود به ضرب ِشست ساعتهاهر روز می بازم به تصویرم در آیینهمبهوت یعنی این من ِبیزارِ از بودن گنگی که خواب هر شبش درحال تعبیراست دل را به دریا میزنم تا رد شوم این بار از جاده ی سستی که در رویای تعمیراستپل می زنم از ابتدا تا انتهای شهر در هر قدم کابوسهای تلخ و تکراریستاین شهر در آغوش من بسیار باریدهخون تمام کوچه ها بر گردنم جاریستچک چک صدای اشکهای آسمان است اینباران کجا یاداور خانه نشستن هاست ؟بگذار تا بغضم دوباره بشکند ، بشکن !!وقتی سزای زندگی در خودشکستن هاستکم کم به آخر می رسد هر قصه ای اما پر...پر بزن، پر ای پرنده ...خط پایان است پرواز کن ،پرواز کن ،آنسوی دریاهااینجا اگر ماندی ته دنیا بیابان است#مریم_ناظمی@sherekaraj📝📝📝📝📝