صبحدم مرغ چمن با گل نوخاسته گفتناز کم کن که در این باغ بسی چون تو شکفتگل بخندید که از راست نرنجیم ولیهیچ عاشق سخن سخت به معشوق نگفتگر طمع داری از آن جام مرصع می لعلای بسا در که به نوک مژه‌ات باید سفتتا ابد بوی محبت به مشامش نرسدهر که خاک در میخانه به رخساره نرفتدر گلستان ارم دوش چو از لطف هوازلف سنبل به نسیم سحری می‌آشفتگفتم ای مسند جم جام جهان بینت کوگفت افسوس که آن دولت بیدار بخفتسخن عشق نه آن است که آید به زبانساقیا می ده و کوتاه کن این گفت و شنفتاشک حافظ خرد و صبر به دریا انداختچه کند سوز غم عشق نیارست نهفت