شعری از کیوان شاهبداغیمن اینجا با تمام عشق می مانمدر این خاکی که صد ها صد هزاران لاله را در سینه داردتا نفس باقیست می مانمو ایران را به عشق آنکه در راه است ، می سازمشکایت دارم از نامردمی ، از فقر و از دردی که بر این مردمان پیوسته می باردولی من عاشق این خاک و ایرانمبه خون پاک آنانی که جان در راه ایران داده می مانمبسان بی شماران عاشقان این وطن ، این خاکبسان خیل زیبا مردمان پاکو می دانم که روزی آفتاب روشنیاز مشرق این خاک زیبا جلوه خواهد کرد.و غم از سرزمین مردمان پاک خواهد رفتو می دانم در این غوغا که دشمن در لباس دوست می آیدو گاهی دوست ، چونان دشمنی بی رحم به روح مردمان خسته می تازد و بذر دشمنی ، صد بغض می کاردنباید مام میهن را رها سازمهلا ای هموطن ، ای از تبار دختران مهربان ایرانتو هم چون مام میهن مهربانی کنپذیرای نگاهی جز نگاه خود در این دنیاکه فهم این تفاوت ها به خلقت ، گونه گون بودنپس آنگه همنشینی با قبول این نگاه جور دیگر وین تفاهم با تفاوتخود نشان درک زیبایی ستبدان این مردمان در سرزمین خویش می مانندو روزی در کنار مهربان نوری که می آید سرود عشق می خوانندکیوان شاهبداغیبیست و هفتم دیماه نود و هشت