زندگی در شعر صدای پای آبزندگی رسم خوشایندی استزندگی بال و پری دارد با وسعت مرگ،پرشی دارد اندازه عشقزندگی چیزی نیست، كه لب طاقچه عادت از یاد من و تو برودزندگی جذبه دستی است كه می چیندزندگی نوبر انجیر سیاه ، كه در دهان گس تابستان استزندگی ، بعد درخت است به چشم حشرهزندگی تجربه شب پره در تاریكی استزندگی حس غریبی است كه یك مرغ مهاجر داردزندگی سوت قطاری است كه در خواب پلی می پیچدزندگی دیدن یك باغچه از شیشه مسدود هواپیماستخبر رفتن موشك به فضا،لمس تنهایی «ماه»،فكر بوییدن گل در كره ای دیگرزندگی شستن یك بشقاب استزندگی یافتن سكه دهشاهی در جوی خیابان استزندگی «مجذور» آینه استزندگی گل به «توان» ابدیت،زندگی «ضرب» زمین در ضربان دل ما،زندگی «هندسه» ساده و یكسان نفسهاست...هر کجا هستم باشم اسمان مال من است پنجره،فکر،هوا،عشق!زمین مال من استچه اهمیت دارد گاه اگر میروید قارچ های غربت.سهراب سپهریشعر زندگی ؛