ببین! چراغی روشن میشه، صدایی شنیده میشه، یه نفر میدوه ، فریاد میزنه و ناامید میشه..اما هزار نفر زاده میشن، صدهزار بچه، و مادران بچه های آینده... زندگی نه به تو احتیاجی داره نه به من. تو مُردی،من هم شاید بمیرم . اما اهمیتی نداره،چون که«زندگی» نمی میره...!‌‌‌. «خوشحال میشم نظراتتون در مورد داستان کتاب یا خوانش رو کامنت کنید.»

خوش به حال اونهایی که می تونن به خودشون بگن :«میخوام راه برم، نمیخوام به جایی برسم» و بد به حال اونها که به خودشون تحمیل می کنن که «میخوام به اون جا برسم...»رسیدن یعنی مردن!

حالا فهمیدم که چقدر به تو و خودم بد کردم.. و به همه اون چیزایی که سعی داشتم بهشون ایمان داشته باشم : زاده شدن برای خوشحال بودن،خوب بودن،برای جنگیدن به خاطر خوشبختی، آزادی،خوبی...زاده شدن برای تلاش کردن،دونستن،کشف کردن،اختراع کردن....برای نمردن...!!

در این لحظه دیگران حرف مادرم رو قطع کردن و فریاد زدن : «بچه! بچه!» و‌من میله های قفس رو محکم تو مشتهام فشردم و فریاد زدم : «بچه نه!» و همینطور که فریاد می زدم....

جمله ی « بچه دندان کرم خورده نیست» فقط یک جمله ی قشنگه ، شرط می بندم وقتی که همکارم در جنگ شلیک میکرد و می کشت فراموش کرده بود که “یک بچه ی بیست ساله” هم دیگه دندان کرم خورده نیست..هیچ بچه کُشی ای را بدتر از جنگ نمیدونم ؛ جنگ یعنی کشتن توده انبوهی از بیست ساله ها...

«فرض کنیم که یکی از شما سخت بیمار شده و احتیاج به دارو دارد ، دارو موجود است و نجات شما بستگی به آن دارد که یک نفر آن را به شما بدهد. کسی را که این دارو را دور می ریزد یا به جایش زهر به دستتان میدهد، چه می نامید؟ دیوانه، خودخواه، متهم به عدم کمک به بیمار محتضر؟ نه اینها کلمات مناسبی نیست..من چنین شخصی را قاتل می نامم!!»

برای تسلیم آماده بودم و اطمینان داشتم که عکس العمل نشون نمیدم، چون هر حرفی که باید میگفتم رو قبلا گفته بودم و همه رنجهایی که لازم بود کشیده بودم...اما وقتی مراسم شروع شد، فهمیدم که هرگز آمادگی نداشتم..

آدم با چشمای تار و مه آلود نگاهش میکنه و میگه : تا یه چیزِ سفید و تمیز پیدا میشه، فوراً یه نفر هم پیدا میشه که با فضولاتش اون رو کثیف کنه...بعد آدم از خودش میپرسه که چرا..؟؟ واقعاً چرا؟!

من خوشــبین نبودم.. چون شــــجاع نبودم!

گیاهان هم دسته جمعی بیشتر گل میدن و پرنده ها با هم پرواز میکنن و ماهیها به طور گروهی شنا میکنن... به تنهایی چکار میتونیم کنیم؟ در تنهایی مثل فضانوردای مسخره ای میشیم که تو کره ماه از فرط ترس و میل به برگشتن احساس خفگی میکنن...!