چو از پیش گودرز شد ناپدیددل گیو ز اندوه او بردمیدپشیمان شد از درد دل خون گریستنگر تا غم و مهر فرزند چیستیکی بآسمان برفرازید سرپر از خون دل از درد خسته جگربه دادار گفت ار جهان‌داورییکی سوی این خسته‌دل بنگرینسوزی تو از جان بیژن دلمکه ز آب مژه تا دل اندر گلمبه من بازبخشش تو ای کردگاربگردان ز جانش بد روزگاربیامد پراندیشه دل پهلوانپر از خون دل از بهر رفته جوانبه دل گفت خیره بیازردمشچرا خواسته پیش ناوردمشگر او را ز هومان بد آید به سرچه باید مرا درع و تیغ و کمربمانم پر از حسرت و درد و خشمپر از آرزو دل پر از آب چشموز آنجا دمان هم به کردار گردبه پیش پسر شد به جای نبردبدو گفت ما را چه داری به تنگهمی تیزی آری به جای درنگسیه مار چندان دمد روز جنگکه از ژرف دریا برآید نهنگدرفشیدن ماه چندان بودکه خورشید تابنده پنهان بودکنون سوی هومان شتابی همیز فرمان من سر بتابی همیچنین برگزینی همی رای خویشندانی که چون آیدت کار پیشبدو گفت بیژن که ای نیو بابدل من ز کین سیاوش متابکه هومان نه از روی وز آهن استنه پیل ژیان و نه آهرمن استیکی مرد جنگ است و من جنگجویاز او برنتابم به بخت تو روینوشته مگر بر سرم دیگرستزمانه به دست جهانداورستاگر بودنی بود دل را به غمسزد گر نداری نباشی دژم