ولیعصر؛ تنها خیابانی که از جنوب تا شمال تهران کشیده شده. خیابانی که گاهی باید در شلوغی و هیاهوی مردمش توی پیاده‌رو گم شوم تا بتوانم بهتر صدایش را بشنوم. صدای دیوارها، مغازه‌ها و آدم‌های شهر من.

تهران در دلش حرف‌های زیادی دارد. حرف‌هایی که در روزمرگی ما گم شده‌؛ حرف‌های کمتر شنیده شده؛ حرف‌هایی که باید دور از هیاهوی آهن و گوگرد این روزهای آن شنیده شود؛ حرف‌هایی که باید در کف خیابان‌هایش نفس بکشی تا آن‌ها را بشنوی.