Mówiąc o sprawach cyfrowych używamy plastycznych metafor - spotykamy się w sieci, dane trzymamy w chmurze, surfujemy po falach internetu - dzięki czemu nowe technologie brzmią, jakby należały do porządku świata naturalnego, a nie były dziełem człowieka. Wpływając na narrację, zyskuje się kontrolę nad stosunkami władzy pomiędzy ludźmi. O tym jak nie być cyfrową biomasą i jakich nowych opowieści potrzebujemy rozmawiam z Katarzyną Szymielewicz, prawniczką i prezeską Fundacji Panoptykon.