Mescid-i Aksa’yı gördüm düşümde  

Bir çocuk gibiydi ve ağlıyordu  

Varıp eşiğine alnını koydum  

Sanki bir yer altı nehr çağlıyordu  

Gözlerim yollarda bekler dururum  

Nerde kardeşlerim diyordu bir ses  

İlk Kıblesi benim ulu Nebi’nin  

Unuttu mu bunu acaba herkes  

Burak dolanırdı yörelerimde  

Mi’raca yol veren hız üssü idim  

Bellidir kutsallığım şehir ismimden  

Her yana nur saçan bir kürsü idim  

Hani o günler ki binlerce mü’min 

Tek yürek halinde bana koşardı  

Hemşehrim nebi’ler yüzü hürmetine 

Cevaba erişen dualar vardı 

Şimdi kimsecikler varmaz yanıma  

Mü’minde yoksunum tek ve tenhayım  

Rüzgarlar silemez gözyaşlarımı  

Çöllerde kayıp bir yetim vâhayım 

Mescid-i Aksa’yı gördüm düşümde  

Götür müslümana selam diyordu  

Dayanamıyorum bu ayrılığa  

Kucaklasın beni İslâm diyordu  

Mehmet Akif İnan