ای پسر خاک. از خمر بی مثال محبوب لا يزال چشم مپوش و به خمر کدره فانيه چشم مگشا. از دست ساقی احديه، کأوس باقيه برگير تا همه هوش شوی و از سروش غيب معنوی شنوی. بگو ای پست فطرتان از شراب باقی قدس‌ام چرا به آب فانی رجوع نموديد