ای پسر رماد. به راحت يومی قانع مشو و از راحت بي زوال باقيه مگذر و گلشن باقی عيش جاودان را به گلخن فانی ترابی تبديل منما. از زندان به صحراهای خوش جان عروج کن و از قفس امکان به رضوان دلکش لامکان بخرام.