<p>سايه توي يك مصاحبه اي تعريف ميكنه كه وقتي كه ميره زندان چاووش تعطيل ميشه و هر كدوم از اعضا چاوش به يه سمتي ميرن. روز اولي كه از زندان برميگرده لطفي مي ياد پيشش و.... به اینجا كه ميرسه ده ثانيه مكث ميكنه و براي چند ثانيه انگار ميره يه جاي ديگه. نفسش رو ميده بيرون و ادامه ميده كه لطفي نشست توي باغچه ساز زد و بعدش رفت و با خانم جديدش برگشت كه سايه ببيندش و بعد هم رفت ايتاليا. آخرش ميگه: رفت و آمد و رفت و نيامد</p>

قسمت اول- وِلات

اين پادكست روايت چندتا آدم است كه يك روز يكيشان گوشي تلفنش را برداشت، زنگ زد به آن يكي و گفت: رفيق! ما افتاديم تو سرازیري، همه با هم داريم سقوط مي كنيم منتهي سرعتمون فرق مي كنه. يكي زودتر ميرسه يكي ديرتر. هر كي ده دقيقه ام ديرتر برسه برنده است. اين پادكست احوال آدمهايي است كه بودنشان كنار هم همان ده دقيقه ديررسيدن است. همان برد ته دره!