بحث بر سر توافقنامه ۲۵ ساله ایران و چین در هفتهای که گذشت دیگر از یک موضوع سیاسی و اقتصادی خارج شده بود. کار به تاریخ هم حتی کشیده. گروهی میگویند افتخار ملی، گروهی دیگر هم «ترکمانچای قرن ۲۱» و رگ غیرت آریایی است که بیرون زده.
خلاصه اینکه چه از خیلی از آنها که بهبه و چهچه میکنند و چه از خیلی از آنها که از خشم و نگرانی در حال پس افتادن بودهاند معلوم است که حتی یک صفحه از آن ۱۸ صفحه فرضی را نخواندهاند که اگر اصولا این همه جمعیت ما داشتیم که حال ۱۸ صفحه خوندن یکجا میداشتند، اساسا وضعمان این نبود…..
همزمان سایت ۳۱ لند یک بررسی آماری را منتشر کرده که مفصلا پرداخته به تغییراتی که صادرات غیرنفتی ایران در طول ۱۹ سال اخیر تجربه کرده.
این پژوهش را امیرحسین مهدوی انجام داده. امیرحسین که الان در آمریکا فارغ التحصیل مطالعات خاورمیانه از دانشگاه هاروارد و پژوهشگر اقتصاد سیاسی است، ۱۷ سال پیش دبیر سرویس اقتصادی روزنامه شرق بود و بنده هم به صورت حقالتحریری با ایشان کار میکردم. این موضوع بهانه ای شد که بعد از دستکم ۱۵ سال بروم سراغش. آرش حسننیا هم که دوستی قدیمی است و در این سالها بیشتر با او در تماس بودهام. به هر دو پیشنهاد دادم که یک گفتگوی سه نفره انجام دهیم. البته قاعدتا شما که در جریانید من اغلب توی این پادکست نقش شریف پایه میکروفون را دارم.
خلاصه تماس سه نفره همانا و یک گفتگوی دو ساعته همان. البته اشتباه نکنید موضوع اصلی این گفتگو شد زنده کردن خاطراتی بود که اساسا غیرقابل انتشارند و آنچه که در این شماره میشنوید عملا یک «میزگردطور» است که در حاشیه آن گفتگو انجام شد. اول به امیرحسین گفتم اینکه واضح است تحریم تاثیر منفی و مستقیم روی کاهش صادرات داشته. در جریان این پژوهش به چه نکته ای رسیده که واقعا برای خودش تازه و جالب است؟
وبسایت پیتیاسدی:
طراح جلد: لیلی نیکفر
:پیتیاسدی در شبکههای اجتماعی
:پیامگیر پادکست بر روی تلگرام:
