Show notes
Send us Fan Mail این اپیزود با سروده ای از زنده یاد هوشنگ ابتهاج شروع می شود ؛ شبم از بی ستارگی شب گور در دلم پرتو ستاره ی دور آذرخشم گهی نشانه گرفت گه تگرگم به تازیانه گرفت برسرم آشیانه بست کلاغ آسمان تیره گشت چون پر زاغ مرغ شبخوان که با دلم می خواند رفت و این آشیانه خالی ماند آهوان گم شدند در شب دشت آه از آن رفتگان بی برگشت در ادامه ضمن ابراز همدردی با سوگواران زمستان غمگین ۱۴۰۴ ادامه ی مباحث دواپیزود قبلی را می شنوید و من اینجا...



