به یک بچه می گویید پاک. عصبانی می شود، طمع دارد، پس چرا می گویید پاک است؟ در دوران بچگی چه چیزی پاک است؟ بی گناهی. هیچ تقسیم بندی در ذهن بچه نیست. بچه از تقسیم بندی هر چیزی که خوب یا بد باشد ناآگاه است. ناآگاهی، بی گناهی ست. حتی اگر عصبانی هم بشود، هیچ ذهنی برای عصبانیت ندارد، یک عملکرد پاک و ساده است. عصبانیت اتفاق می افتد و وقتی تمام می شود، تمام شده است. هیچی باقی نمی ماند. بچه دوباره مثل قبل می شود، انگار هیچ عصبانیتی نبوده است. پاکی دست نخورد می ماند، پاکی همان است. پس بچه پاک است چون ذهنی وجود ندارد.