Η Κατερίνα μιλάει για τις προκλήσεις και τη μάχη που δίνει μετά την υποχώρηση των συμπτωμάτων της ψυχογενούς ανορεξίας αναδεικνύοντας με το δική της αφήγηση την αναγκαιότητα για ολιστική υποστήριξη του ατόμου σε αντίθεση με την αποκλειστική επικέντρωση στα κλινικά σημεία της διαταραχής.