Η αφορμή για τη συζήτηση με τον ιστορικό Τάσο Σακελλαρόπουλο το βιβλίο του με τίτλο Ειρήνη, πόλεμος, πολιτική, συνωμοσίες Οι Έλληνες αξιωματικοί 1935-1945. Η αιτία να συζητήσουμε για το πως αντιμετωπίζουμε την ιστορία μας, πως αυτή γράφεται και πως τη διαβάζουμε.Πως έχουμε καταφέρει αντί να μας διδάσκει και να μας οδηγεί στο παρόν αλλά κυρίως στο μέλλον, την αντιμετωπίζουμε ως ευκαιρία για να διχαστούμε.Το βιβλίο «Ειρήνη, πόλεμος, πολιτική, συνωμοσίες Οι Έλληνες αξιωματικοί 1935-1945», στηρίζεται σε ανάλυση πληθώρας ιστορικών πηγών, δημοσιευμένων αλλά κυρίως αδημοσίευτων, καθώς και προφορικών συνεντεύξεων. Μας μαθαίνει πολλά για τον πολιτικό ρόλο και την παρεμβατικότητα του στρατού κατά τον 20ό αιώνα στην Ελλάδα. Η περίοδος 1935-1945 αποτελεί σημείο καμπής, καθώς χαρακτηρίζεται από την ακύρωση των τελευταίων στοιχείων αλυτρωτικού πατριωτισμού εντός του ελληνικού στρατού. Η συντριβή του στρατού στη Μικρά Ασία το 1922 μετέτρεψε τον αλυτρωτισμό από πολεμικό κυβερνητικό σχέδιο σε πολιτικό βαυκαλισμό και η έλλειψη ενός μεγάλου πατριωτικού οράματος οδήγησε πολλούς, ιδιαίτερα νεαρούς αξιωματικούς, στην πολιτική τους αυτονόμηση, ακόμη και απέναντι στις παρατάξεις που έως τότε ήλεγχαν το σώμα των αξιωματικών. Η περίοδος αυτή επομένως εγκαινιάζει μια μορφή παρεμβατικότητας που ήθελε τον στρατό όχι φορέα στην υπηρεσία της πολιτικής, αλλά απρόσωπο κυρίαρχο και ιδιοκτήτη της πολιτικής λειτουργίας για δικό του λογαριασμό, μια τάση που διατηρήθηκε έως και την επιβολή της δικτατορίας του 1967. Η έναρξη της αλλαγής αυτής, όπως και τα πρώτα της βήματα, μπορούν να τοποθετηθούν στη δεκαετία 1935-1945, όταν το σώμα των αξιωματικών υφίσταται βαθιές αλλαγές και στη συνέχεια όταν ο πόλεμος και οι ελληνικές πολιτικές συγκρούσεις της περιόδου ανατρέπουν τα δεδομένα του παρελθόντος, επιτρέποντας στο σώμα των αξιωματικών την επανασύνδεση με τον θρόνο αλλά και την πολιτική ριζοσπαστικοποίηση, καθώς επίσης και την εσωστρέφεια και την πολιτική αυταρέσκεια των νεαρών βασιλικών αξιωματικών. Ο Τάσος Σακελλαρόπουλος γεννήθηκε το 1962 στην Αθήνα. Σπούδασε Ιστορία στο Πανεπιστήμιο της Σιένα. Εκπόνησε πτυχιακή διατριβή με θέμα την επέκταση της Ιταλίας στην ανατολική Μεσόγειο και τις ελληνικές αντιδράσεις τόσο στην Αθήνα όσο και στη Σμύρνη κατά τη χρονική περίοδο 1910-1915. Εκπόνησε διδακτορική διατριβή στο Πανεπιστήμιο Κρήτης με θέμα τον πολιτικό ρόλο του ελληνικού στρατού κατά την περίοδο 1935-1945. Έχει συγγράψει μελέτες και δημοσιεύσεις σχετικά με θέματα νεοελληνικής ιστορίας του 20ού αιώνα, όπως την πολιτική του Ελευθερίου Βενιζέλου, την εκστρατεία στη Μικρά Ασία, την κατοχική περίοδο, τον Εμφύλιο Πόλεμο, τη δικτατορία του 1967 και τη Μεταπολίτευση. Ειδικότερα, οι προσεγγίσεις και αναλύσεις του έχουν εστιάσει στις κοινωνικές και πολιτικές νοοτροπίες κατά τη διαμόρφωση του αστικού πολιτικού πόλου την περίοδο της Κατοχής, στις συσσωματώσεις στο ελληνικό πολιτικό τοπίο στη Μέση Ανατολή, στην ανασυγκρότηση σε πολιτικό πλαίσιο του μεταπολεμικού στρατού, στις πολιτικές διώξεις στη μεταπολεμική Ελλάδα, στη λειτουργία του στρατοπέδου της Μακρονήσου, στην εμπλοκή του στρατού στην πολιτική ζωή της χώρας, στην αντίσταση κατά της δικτατορίας, στο πολιτικό τοπίο της Μεταπολίτευσης. Έχει επιμεληθεί συλλογικούς τόμους και ιστορικές εκθέσεις, μεταξύ άλλων την έκθεση στο Μουσείο Μπενάκη με τίτλο «1821 Πριν και Μετά» (συνεπιμέλεια με τη Μαρία Δημητριάδου). Είναι υπεύθυνος των Ιστορικών Αρχείων του Μουσείου Μπενάκη.