Theo van Gohn gaat in een openhartig gesprek met Theo van Gogh.

Grootsprakig of Kleinzielig

Theo van Gogh (Regisseur/Presentator)

Hij was het enfant terrible van de Nederlandse  columnisten en heeft menig proces aan zijn broek  gekregen. Maar deze voorvechter van het vrije woord  liet zich niet zomaar uit het veld slaan, totdat hij het  slachtoffer werd van de kleinzieligheid, die hij zelf altijd  te vuur en te zwaard -maar dan met het woord- bestreden  had. Achter een grote mond en een nog groter lichaam  school een klein hartje. * 

AT5 hield het trouwens langer met mij uit. Dat kwam zo. Naar mijn talkshows  op een Amsterdamse piratenzender -gewoon een uur iemand interviewen met  op de achtergrond het lyrische babymelodietje van Polanski’s “Rosemary’s  Baby”- keken binnen de kortste keren tachtigduizend mensen. Het was voor  1989 een uniek format, want in die tijd moest alles juist sneller op de televisie.  Met Feike Salverda van AT5 kwam ik nog niet tot zaken, want hij vond mij  een decadente bal, maar nadat hij zelf wegens wanbeleid was weggestuurd, zag  zijn vervanger Fons van Westerloo het wel zitten. Toen heb ik jarenlang voor  AT5 en RTL dat soort interviews gedaan.

Kun je jezelf karakteriseren in drie bijvoeglijke naamwoorden? Obstinaat, verveeld en in toenemende mate behept met de geest der mildheid.  Ik vind het wel een gesel dat ik mijn vroegere felheid, die van heel diep kwam,  kwijtraak.

Hoge idealen heb ik niet. Ik teken voor een beetje gelukkig leven, een beetje  doen wat ik leuk vind. Ik ben helemaal geen wereldverbeteraar. De mens is  geneigd tot alle kwaad; dat leerde de Heidelbergse Catechismus al. Met geloof  heb ik helemaal niets. Ik voel mij hooguit predikant van de Nihilistische  Gemeente. Maatschappelijke idealen zijn mij ook vreemd, behalve een hele  incourante, namelijk dat Nederland een Amerikaanse samenleving wordt.