Ik spreek steeds meer mensen die minder geluk hebben dan ik. Mensen die terminaal ziek zijn of die iemand zijn kwijtgeraakt waar ze veel van houden. Zo ook mijn lieve vriendin die over haar moeder vertelt en die me, met veel liefde en geduld, kritische vragen stelt. Wat zet ik op het spel als ik de jodiumkamer oversla?