Kiedy to Spike Lee nieco za szybko ogłosił „Titane” zwycięzcą Festiwalu w Cannes cały filmowy świat zwrócił ponownie oczy na nowy francuski ekstremizm i Julię Ducournau. Zanim na ekranach kin pojawili się razem Vincent Lindon i Agathe Rousselle mogliśmy oglądać wcześniejsze filmy Julii Ducournau. Jeden pamiętany nieco bardziej, reszta zdecydowanie mniej. W tej audycji nieco dokładniej pochylimy się nad całą twórczością Julii Ducournau oraz kontekstami, które pomogą pełniej cieszyć się z jej filmów.Wstęp – Kim jest Julia Ducournau? – Nowy Francuski Ekstremizm – Body Horror – Powiązania między filmami – Junior (2011, reż. Julia Ducournau) – Mange (2012, reż. Julia Ducournau) – Wykorzystane materiały oraz teksty, do których warto zajrzeć:1. Jakub Armata, Julia Ducournau: „Na miłość nie ma dobrych słów”. Rozmowa z reżyserką Titane. - Wywiad z Julią Ducournau dla „Przekroju”. https://przekroj.pl/kultura/rozmowa-z-laureatka-zlotej-palmy-rezyserka-julie-ducournau-jakub-armata2. Philip Brophy, Horrality – The Textuality of the Contemporary Horror Films, “Art & Text” 1983 - http://www.philipbrophy.com/projects/chapters/horrality/chapter.html3. James Quandt, Flesh & blood: sex and violence in recent French Cinema https://web.archive.org/web/20080429123646/http://findarticles.com/p/articles/mi_m0268/is_6_42/ai_113389507/pg_24. Gerard Talon, Niepokoje ludzi w społeczeństwie, “Film na Świecie” 1987, nr 4 (236).5. Krzysztof Loska, Salò, czyli estetyka potworności, w: Pasolini: tak pięknie jest śnić, red. Andrzej Pitrus, Rabid, Kraków 2002.Wspomniane filmy (je też warto obejrzeć!):1. Junior, reż. Julia Ducournau, 20112. Mange, reż. Julia Ducournau, 20123. Mięso (Grave), reż. Julia Ducournau, 20164. Titane, reż. Julia Ducournau, 20215. Crash: Niebezpieczna prędkość (Crash), reż. David Cronenberg, 19966. Dwadzieścia dziewięć palm (Twentynine Palms), reż. Bruno Dumont, 20037. Głęboka czerwień (Profondo Rosso) reż. Dario Argento, 1975