W zgłoszonym przeze mnie niedawno pomyśle zorganizowania Mistrzostw Świata w Piłce Nożnej, wspólnie z naszymi Sąsiadami – Niemcami, na 100-lecie wybuchy II wojny światowej, w 2039 roku, jako Wielkiego Projektu Pojednania i Przyjaźni oraz Wielkiego Programu Cywilizacyjnego Rozwoju Polski, chodzi przede wszystkim o efekt mentalny. Konkretne wydarzenie, aczkolwiek idea zdaniem wielu jest piękna, może nie dojść do skutku, może nie zostać zrealizowane, jednak nie o to chodzi, ważne, aby Polscy nauczyli się transcendować przysłowiowe „tu i teraz”, „przelatywać” nad doraźnościami, nastawiając się na cele dalekosiężne, ambitne, wielkie.

Chodzi o zmianę naszego podejścia. O zmianę kulturową, mentalną, moralną: Polacy muszą przestać bać się marzeń!!! Muszą przestać myśleć w kategoriach minimalizmu, rytualizmu, a zacząć być maksymalistami, orientować się na projekty Wielkie.

Przestać być pasywni i bierni.

Zobaczcie na tą skłonność, na to fatalne uprzedzenie. Każdy, kto w Polsce zgłosi jakiś ambitny, dalekosiężny cel, plan, program, czy strategiczną koncepcję, jest od razu wyśmiewany, natychmiast pojawia się ironia lub złośliwa krytyka. Polacy boją się Wielkich Opowieści. Polacy boją się marzeń. Myślę, że to jest kulturowo uwarunkowane i siedzi w nas głęboko.

Idea zorganizowanie Mistrzostw Świata w Piłce Nożnej, wraz z Niemcami, będzie oczywiście bardzo trudna do wykonania, jednak nie oznacza to, że niemożliwa. Warto spróbować... W przeszłości Mundiale organizowały kraje nie mające ani lepszej sytuacji od nas, ani silniejszych argumentów.

Głównym przesłaniem Mistrzostw organizowanych przez Polaków i Niemców miałyby być imponderabilia, sprawy moralne: prawa człowieka; a także pojednanie, przyjaźń, dialog, solidarność, współpraca europejska, pogłębianie integracji europejskiej, odejście od nacjonalizmów i państw narodowych, w stronę wspólnot konstytucyjnych oraz obywatelskich.

Poza tym, kluczowy jest strategiczny rozwój cywilizacyjny Polski, zmiany, a także głębokie reformy w wymiarze instytucjonalnym, gospodarczym, kulturowym.

Mam tę sprawę mocno przemyślaną.

Ale tak jak napisałem wcześniej. Istotą rzeczy jest co innego. Chodzi o zmianę w nastawieniu. O zmianę mentalną. Musimy myśleć abstrakcyjnie, starać się uchwycić coś więcej niż doraźność i konkretność. Formułować ambitne, dalekosiężne cele.

Wszystkie analizy oraz fachowe opracowania współczesnej Polski posiadają jeden wspólny mianownik: brak myślenia strategicznego. Jest to element wspólny zarówno diagnozy prof. Jerzego Hausnera, jak i premiera Mateusza Morawieckiego.

Na pewno trzeba o tym rozmawiać.

Jeżeli ktoś nie boi się marzeń, zapraszam na „Głębokie Rozmowy” do @Halo.Radio. Program jest otwarty dla Słuchaczy. Mile widziane komentarze i telefony.