De traditionele zingevende verhalen, de zogenaamde 'grote verhalen', waaronder religies of maatschappelijke ideologieën, hebben voor vele mensen hun aantrekkelijkheid en hun overtuigingskracht verloren. Ook wetenschap kan aan het leven geen zin of betekenis geven.  Dat heeft als gevolg dat het leven vaak als lastig, chaotisch en zinloos wordt ervaren, leidend tot een mentale houding, een geestestoestand, een intern klimaat van ontgoocheling, machteloosheid en zinloosheid. Dat zijn de ingrediënten die regelrecht tot onwelzijn leiden, tot depressie, als een zone van lage luchtdruk.   

Door inzicht in de logica van onwelzijn, evenals in de logica van welzijn, wordt het leven meer transparant en kan structuur en richting aangebracht worden. Men krijgt oog voor de ingrediënten van levenskunst en hoe die systematisch in het leven vergroot kunnen worden.   

De twee belangrijke stappen bij het aanleren en ontwikkelen van levenskunst zijn dan ook ten eerste het beëindigen van het onwelzijn door het creëren van vrede, en vervolgens het creëren van welzijn door het toevoegen van de ingrediënten van welzijn. Dit geldt zowel voor een individu als voor de samenleving.   

Tegenover de dystopische neigingen - de negatieve zwaartekracht - is dit een utopisch verlangen, een ideaalbeeld, een levensproject, een moreel kompas dat men voor ogen kan houden, als een barometer op de weg naar een zone van hoge luchtdruk waar men voor zichzelf naar kan streven en waar men anderen mee kan inspireren.