Andrzej Dąbrówka

Skrupuły przy rąbaniu serc

Ostrze uwięzło

zbyt mocno wbite w pieniek, zaś

kilkakrotnie potrącony z góry trzonek się ukruszył ≡—

Nawet siekiera wzdraga się przed

swym zadaniem

Bo dzisiaj znowu psy dostały

serce wołowe do podziału

           Kłębisty muskuł

   który dawał ciepło, ruch i siłę

wielkiej istocie żywej będzie posiekany

   przecięte grube rurki tętnic, cała

           misterna maszyneria

                     na nic

Ale z powodu tych skrupułów serca psy

nie mogą cierpieć głodu – na to są zbyt

zasłużone, to dla człowieka poświęciły

wolność a jakby tego było mało uczyły

go uwagi – czułe tak ślepo, że niejedna

matka u ludzi by im nigdy nie sprostała

II

Aby wyciągnąć cię na spacer

mogą nauczyć się otwierać drzwi

nie przywiązują wagi do złorzeczeń

dla miru domowego są gotowe

zawierać pokój z niepoważnym kotem

o tym zaś czego człowiek uczy psy

należy milczeć z zawstydzeniem

więc chociaż tyle można dla nich zrobić

że się nie będą niecierpliwić, gdy na pieńku

leży wołowe serce do podziału

III

Nieśpiesznie z ociąganiem niemal z epicką retardacją ostrze więc

struga dla siebie nowy trzonek z grubej gałęzi śliwy suchy twardy

I ludzka ręka bezdusznie

uchwyci w garść trzonek siekiery

jeszcze świeży szorstki — uniesie ją do góry  i

==============================

__________________________________

Ach  Ach   Ach

Wrzesień 2008