-34; 1 Petrus 3:14-4:2; 2 Korintiërs 1:4-14Stel je voor... Heather en ik maken een deal met de jongens om keihard te werken om alles schoon te maken thuis. Geef ons al je vrije tijd en dit weekend vanmiddag na de dienst - gaan we naar Crusio om ijsjes te kopen... voor een ieder drie bollen! Nu hebben ze deze week keihard gewerkt... het huis is schoon... maar Heather en ik zijn na de dienst ZO moe, dat we toch maar niet naar Crusio gaan. Voel je het onrecht? Een soortgelijke emotie wil Paulus hier in dit stukje opwekken. Zonder de opstanding is het allemaal niet de moeite waard. Paulus keert weer terug naar het argument dat in vers 12 is begonnen en in vers 19 heeft laten liggen. Hoe meer ik dit hoofdstuk besturdeer, hoe heer ik overtuigd raak dat Paulus syncretisme aanvecht... syncretisme is de vermenging van filosofische gedachten met de leer van de Bijbel. Athene en Korinte waren de grote steden van Macedonië in die dagen. De filosofische gedachten en ideeën van Athene kwamen via de handelsroutes naar Korinte, waar de abstracte gedachten voeten in de bodem kregen. Het is goed mogelijk - gezien alle andere problemen in de Gemeente - dat de ontkenning van de opstanding veel meer te maken had met de stoïsche en epicurische filosofiën, die zich richtten op het hier en nu en het lichamelijke/stoffelijke wilden overstijgen. Het is altijd een gevaar wanneer je wereldse ideologie en goddeloze beginspunten wilt vermengen met de Schriftelijke waarheid van God. Hier zal Paulus in verzen 33-34 een conclusie over trekken, maar eerst begint hij weer met een paar vragen t.a.v. de opstanding. De outline is vrij eenvoudig: Hij relateert de Opstanding aan de Doop (v.29-31), aan Vervolging (v.30-32) en aan het Leven (32-34).De OPSTANDING en de DoopHij begint door een link te leggen tussen de Opstanding en de doop. Enigszins een onverwachte link, die bovendien een onderwerp aansnijdt dat behoorlijk moeilijk te beredeneren is. Van de vele uitleggen van deze tekst - die tot één van de moeilijkste teksten in de Schrift behoort - zijn er meerdere uitleggen die onder te verdelen zijn in twee beginpunten, die ik hieronder zal omschrijven. Er zijn ook uitleggen die gewoon niet overeenkomen met de gezonde leer van de Schrift. Deze vallen natuurlijk meteen af als niet noemenswaardig. Eén daarvan is de kerk van de Mormonen die hun dodendoop probeert te zien in deze ene tekst. Deze link is echter onmogelijk, omdat hun leer veel verder gaat dan wat er hier in 18 Griekse woorden wordt omschreven. De twee uitleggen komen neer op: (1) de doop voor de doden, als slechte Gemeentepraktijk en (2) de dood van de doop, als inspiratie voor gelovigen.De doop voor de doden. In deze uitleg ontleent Paulus aan een praktijk die hij niet onderschrijft en in deze brief niet corrigeert een conclusie: waarom doen mensen dit als er geen opstanding is? Het zou dan om een Korintische dwaling gaan, die nergens in de Schrift wordt ondersteund en in Efeze 2:8-9 i.c.m. Romeinen 6:3-4 wordt onttkracht. Een praktijk dat alleen hier wordt gevonden en waar 40+ uitleggen voor zijn kan gewoon geen Gemeentepraktijk worden. En dat is het in de kerkgeschiedenis ook nooit geweest. De reden waarom Paulus deze praktijk citeert zou dan alleen dienen om het motiverende feit van de opstanding te onderstrepen.De dood van de doop. In deze uitleg draait het om gelovigen die zijn gestorven in hun geloof of gemarteld voor hun geloof (zie context van verzen 30-31) en een motivatie zijn geworden voor anderen om Jezus aan te nemen en/of zich te laten dopen - een openlijke identificatie met de dood, begrafenis en opstanding van Jezus (zie verzen 1-4: gekruisigd, begraven, opgestaan)......