Net op het moment dat ze met haar debuutroman Honingeter haar schrijfdroom waarmaakte, moest Tülin Erkan na een slepende ziekte afscheid nemen van haar moeder. Hoe doe je dat? Hoe ga je om met anticiperend verdriet? Waar in je lichaam zit dat, en wat leer je over je lichaam wanneer je geconfronteerd wordt met de ziekte van een dierbare? Tülin vertelt met even grote moed als kwetsbaarheid over waar de taal soms te klein voor lijkt: wat zie je als je de dood in de ogen kijkt?