Ik heb nooit een opa gehad. Of nou ja, dat zou natuurlijk

een biologische zeldzaamheid zijn, maar ik bedoel dat ik mijn opa’s nooit heb gekend. Wat voor mij het dichtst bij mijn opa kwam, was opa Pim, de jongste broer van mijn oma. Hij woonde in London en ik heb hem slechts een paar keer ontmoet.

Een belangrijke herinnering aan opa Pim was zijn marinekamer.

Het was een kamer van onder tot boven gevuld met memorabilia. Van zijn jeugd inIndië, zijn loopbaan bij de Marine, en de vele reizen die hij maakte. Sumatraanse

krissen, maskers, galauniformen, sabels, modelboten, tekeningen, ingelijstefoto’s.

Vorig jaar kreeg ik van een Londonse notaris een doos

verzonden met wat er nog over was uit zijn marinekamer, waaronder zijnherinneringen aan diverse reizen op twee duikboten tijdens de oorlog, de O15 en

de O19, waar hij hoofd machinekamer op was. Op Wikipedia kwam ik er achter dat hijeen van de vier meest gedecoreerde onderzeedienstofficieren van de oorlog is.

Dus er duikt een oorlogsheld in de familie op, een schatkist

wordt door een notaris opgestuurd, en ik krijg een kans me onder te dompelen in

een wereld waar ik geen enkele kennis van heb. Ik heb wel een kennis die ookluitenant op een onderzeeër is geweest. Als daar maar geen podcast van komt…

Tekst: Patrick Bassant

en Jan van Dulm, stemmen Patrick en Paul den Arend, opname, montage en de hele kettersezooi op een houtvlot: Patrick.

Muziek: Terang Bulang

door het Krontjong Orchest Eurasia,  JohannesFuchs speelde Das Boot op piano, Krontjongband Indische Club Amsterdam en eenflard van de Soldaat van Oranje.