W 1928 roku, Aleksander Fleming zaobserwował w warunkach In vitro (na płytce Petri’ego) hamowanie wzrostu gronkowca złocistego przez szczep grzyba pleśniowego Penicillium notatum. Jednak dopiero w 1938 r. udało się wyizolować penicylinę – substancję odpowiedzialną za to zjawisko. Produkcję jej opracował najpierw na skalę laboratoryjną wraz z Florey’em i Chainem (nagroda Nobla, 1945 r.), a następnie w USA, firmie Pfeizer udało się ją zacząć produkować na skalę przemysłową (1945 r. USA). Tym samym rozpoczęła się nowa era w walce z zakażeniami bakteryjnymi, które były wówczas przyczyną bardzo wysokiej śmiertelności. Po wprowadzeniu do lecznictwa penicyliny, Fleming, w trakcie swego wykładu Noblowskiego w 1945, ostrzegał przed konsekwencjami jej nadużywania, co niestety w następnych latach zostało poparte gwałtownym wzrostem oporności gronkowców na ten antybiotyk.

Obserwuj mnie na INSTAGRAMIE: cpm_podcast