Al pratende tegen de microfoon heb ik niet altijd een thema. Soms wordt dat gaandeweg duidelijk, soms pas bij het editten. Dit keer kwam het pas toen ik de aflevering terughoorde bij de edit. De vele voorbeelden die ik bespreek zoals over je eigen regie verliezen, verdriet, oude gewoonten of wat is nou de beste manier van reageren. Bij alles is de vraag eigenlijk wat nou het beste is. Een ontroerend atikel in de Stentor over een jonge vrouw met Niet Aangeboren Hersenletsel (NAH) trof mij. Over hoe geen taal wel taal teweeg kan brengen.

Myra heeft het in haar belletje over een podcast van NRC, het uur met Paul de Leeuw.