در اقتصاد، بطور کلی عوامل تولید رو به سه گروه اصلی زمین، نیروی کار و سرمایه تقسیم میکنن. نیروی کارو عمدتا با عنوان منبع انسانی یاهیومن ریسُرس، می شناسیم وازش‌شنیدیم. توی سالهای اخیر یه تعبیر متفاوت‎تری هم از نیروی انسانی رایج شده؛ سرمایۀ انسانی یا هیومن کپیتال!‎شاید مرز بین یک منبع انسانی بودن و یک سرمایۀ انسانی بودن، میزان ابزاری بودن نگاهی باشه که به انسان، در هر دو حالت وجود داره.... ‎نگاه ابزاری یعنی‌توهستی‌چون من بهت احتیاج دارم! به هر دلیلی. نگاه ابزاری مارو بیرحم میکنه. زبونمونوتندوتیز میکنه چون یادمون میره ما با یه واقعیت انسانی سروکار داریم نه یه ابزار، که هر موقع ما خواستیم باشه و هرموقع نخواستیم بذاریمش کنار. ابزارها و ماشین الات با مرور زمانو فعالیت از دور خارج میشن، به اصطلاح مالی مستهلک میشن. ولی ما با نگاه ابزاریمون مستهلک میکنیم ادمای دور برمونو،اگر رییسیم،نیروهامونو، اگر فرزندیم‌پدرومادرمونو،اگرعاشقیم،معشوقمونو،اگررفیقیم دوستمونو...ولی تلخی قضیه اینجاست که نگاه ابزاری، گریبان خودمونو میگیره. مارو تنها میکنهتوی #هرم_مازلو هر چقدر از پایین به بالا حرکت میکنیم، میزان نگاه سرمایه ای به انسان قوی تر میشه. توی راس هرم، بحث سلف استیم یا احترام به خود مطرح میشه. نگاه ابزاری یعنی من احترامی برای «بودن» تو قائل نیستم، اونقدر که پرم از سنجه و معیار برای سانت زدن و اندازه گرفتنت و قواره کردنت با استانداردهای ریز و درشتم، حواسم به زیبایی «بودنت» نیست.من با نگاه ابزاری نمیتونم احساس احترام به خود به عزیزی که روبروی منه بدم.و آدمای سالم، دوست دارن محترم شمرده بشن تا ابزار دیده بشن.‎ما تا زمانی که نگاه ابزاری داریم، خودمون هم اسیر غم ابزار بودن هستیم. فکر میکنیم حتمن باید یه کاری بکنیم تا لایق مهر باشیم. در صورتی که، حضور انسانی ما به خودی خود «شأن و شکوه» داره، اگر خودمون باور داشته باشیم.‎ادما منبع نیستن، سرمایه ان. اعتماد کردن به خودمون و توانایی هامون تا حد زیادی از نگاه ابزاری ما کم میکنه. ما یه معذرتخواهی بزرگ بدهکاریم به همۀ ادمای دوستداشتنی زندگیمون که ناخواسته با نگاه ابزاریمون رنجوندیمشون.. ‎به قول یونگ، ما نمی تونیم چیزی که توی وجود خودمون نداریم در وجود دیگری ببینیم. ما تا زمانی که با خودمون مهربون و برای خودمون محترم نباشیم، حجم و ارزش مهر عزیزانمون و احترامی که به چشم اونها داریمو، درک نمی کنیم. ‎ما فقط وقتی می تونیم به دیگران احساس دوستداشتنی بودن بدیم، لذت دوست داشته شدنو تجربه کنیم، که خودمونو دوست داشته باشیم!