نان می‌داد و آب و کودکان چون یکی‌ماهیانِ گرسنه که سر از آب بیرون آورده‌اند و لب‌لبه بر خُرده‌ریزهای نانکی می‌زنند که کسی بر سطح آب ریخته، بر تن و بالایِ پیرِ ابوطالب می‌رفتند که روزگیر قامتش بر نفس‌های آخر خورشید روز تصویر شده بود.