بعضی از شعرا خود را طبیب می‌دانستند، اما نه طبیبی که جسم را درمان می‌کند، بلکه طبیبی که روح را شفا می‌بخشد. در این قسمت به اشعار درخشان و لطیفی در این فضا خواهیم پرداخت، و ضمنا اشاره‌ ای خواهیم کرد به چند ادیب که از قضا واقعا طبیب هم بوده‌اند.