"مراقبه" از کتاب "آب آرام، ماه نمایان" پ.ن: مراقبه، ابزاری است برایِ درون نگری، نوعی فکر کردن به روش خاص و هدفمند. مراقبه، کارِ مقدسی نیست، بلکه نشستن و مشاهدهء افکار و احساسات است. آنچه که ما در مراقبه می بینیم، خدا و نه فرشتگان نیستند، آنها تصاویری هستند که بر اساسِ سیگنالهایی که در مغزمان در رفت و آمد هستند، تولید می شوند. گیر کردن در مراقبه، همان خواندنِ حاشیه ها، بدونِ توجه به متن است 😉