Show notes
พลายแก้วร่ำไห้บอกนางทองประศรี ผู้เป็นมารดาว่าตนทุกข์ใจหนัก เพราะตกหลุมรักนางพิมพิลาไลย อยากให้แม่ไปสู่ขอให้ แต่นางทองประศรีบอกว่าต้องการให้ลูกบวชให้ก่อนสักสองพรรษา จึงจะไปสู่ขอให้ ซึ่งดูท่าผู้เป็นแม่จะไม่ปลื้มนางพิมพิลาไลยสักเท่าใดนัก แต่พลายแก้วยืนกรานว่าต้องการแต่งงาน นางทองประศรีได้ยินเช่นนั้นจึงสงสารลูกและยอมไปสู่ขอนางพิมพิลาไลยให้แก่พลายแก้ว
