فرآیند حرکت به محمد برکت بخشید و مغناطیسی او را بسوی سرنوشت هدایت کرد.  خورشید هنوز در پهنه آسمان آشکار نشده بود و دم دم صبح نسیم خنکی می وزید.  چوپانها گله‌های خود را در کوچه‌های تنگ نوبندگان بسوی دشت میبردند و صدای زنگولهء حیوانات گوش محمد را نوازش میداد، قوت قلب می بخشید و حس میکرد دیگر از سختی ها و مشقات راه حراسان نیست.  دشت‌هایی چه فراخ! کوه‌هایی چه بلند. در گلستانه چه بوی علفی می‌آمد! من در این آبادی، پی چیزی می‌گشتم.  زندگی خالی نیست: مهربانی هست، سیب هست، ایمان هست.  آری تا شقایق هست، زندگی باید کرد.  دورها آوایی است، که مرا می‌خواند.

.

موسیقی - سلام از حسن کسایی در دستگاه چهارگاه