กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้วยังมีนางฟ้าแสนซนที่ชอบแกล้งผู้อื่นเสมอ นางฟ้ามีไม้วิเศษสายรุ้งเวลาแตะลงไปที่สิ่งใดสิ่งนั้นก็จะมีสีสวยเหมือนสายรุ้ง นางฟ้ารู้ว่าใคร ๆ ก็ชอบสายรุ้งเธอเลยแกล้งไม่เคยใช้ไม้เท้าเลยสักครั้งนอกจากวันเกิดของเธอแค่ปีละครั้ง  ลูกเป็ดตัวหนึ่งนั่งหน้าเศร้าอยู่ที่โขดหินริมบึง  “ฉันมันลูกเป็ดขี้เห่รหน้าตาไม่ดีแถมขนยังมีสีขาวซีด ๆ แทนที่จะสีสวยๆเหมือนพี่น้องอื่น ฉันอายจนไม่อยากเจอกับใครเลย”  “เธออย่าเศร้าไปเลยเป็ดน้อย ฉันว่าเธอคงจะมีฉันเป็นเพื่อนเพราะไม่มีใครอยากจะคุยด้วย ฉันก็มีขนแย่ ๆ ไม่เหมือนพี่น้องเหมือนกัน เสียงปลอบใจนี้จะเป็นของใครและเกิดอะไรขึ้น ติดตามได้ในรายการพระอาทิตย์ยิ้มแฉ่ง