คนที่ช่วยเหลือตนเองได้นี้จัดว่าเป็นคนที่พึ่งตนเองได้ มีตนเป็นที่พึ่งของตนเอง คนเช่นนี้ย่อมจะไม่ลำบากใจ ไม่ว่าจะอยู่ที่ใด ไม่ว่าจะพบสถานการณ์เช่นไร เพราะไม่เคยคิดที่จะพึ่งใครตลอดไป ทั้งเมื่อไม่ได้รับความช่วยเหลือจากใคร ก็ไม่เจ็บใจหรือน้อยใจ ไม่เหมือนกับคนที่คอยแต่จะพึ่งคนอื่น เมื่อไม่ได้รับความช่วยเหลือตามที่ต้องการ ก็มักจะเสียใจหรือน้อยใจคนที่ไม่ให้ความช่วยเลือ

ดังนั้น คนเราจึงต้องพึ่งตนเองให้ได้ แต่การจะพึ่งตนเองได้ดีนั้น จำต้องฝึกฝนทำอะไรด้วยตนเอง ทำให้เป็นเข้าไว้ ศึกษาเข้าไว้ เรียนรู้เข้าไว้ เมื่อโอกาสมาถึงก็จะสามารถทำอะไรได้ด้วยตนเอง และเมื่อเกิดความจำเป็นหรือคับขันขึ้นมา ก็จะสามารถแก้ปัญหาต่างๆ ของตัวเองได้ทันที โดยไม่ต้องรอให้คนอื่นมาช่วยเหลือก่อน

พึ่งตนเองได้เป็นดีที่สุด และสบายใจไม่ลำบากใจในเรื่องต่างๆ

จากหนังสือ ธรรมสารทีปนี

รวบรวมจากหนังสือ บทธรรมนำชีวิต โดย พระมหาโพธิวงศาจารย์ ทองดี สุรเตโช ผู้อ่าน nhws