พระมหาเพิ่มพูน สุขเวสโก สะท้อนให้ฟังถึงความสำคัญของภาษาบาลีที่มีต่อประวัติศาสตร์ พุทธศาสนา การศึกษาของพระสงฆ์และฆราวาสผ่านตำราบาลีจากอดีตถึงปัจจุบัน ซึ่งหนึ่งในหนังสือที่ใช้ศึกษาภาษาบาลีของพระสงฆ์คือ “บาลีไวยากรณ์” พระนิพนธ์ของสมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมวชิรญาณวโรรส นอกจากนี้ภาษาบาลีมีความสำคัญในด้านเป็นรากหนึ่งทางภาษาเพื่อทำความเข้าใจภาษาไทยในปัจจุบัน และการส่งเสริมเพื่อทำความเข้าใจภาษาบาลีเพื่อไม่ถูกจำกัดเพียงแค่ในด้านพุทธศาสนา แต่ควรได้รับการเผยแผ่ไปยังเยาวรุ่นด้วยรูปแบบที่ทันสมัย

ในด้านชีวิตบรรพชิตของพระมหาเพิ่มพูน มีแรงบันดาลใจหลายอย่างที่ทำให้หันเหชีวิตจากฆราวาสสู่การเป็นสงฆ์ในวัย 21 ปี ภาษาบาลีได้เปิดโลกทัศน์ทางภาษา ประวัติศาสตร์ สังคม และมีอุปการะต่อการศึกษาด้านภาษาของพระมหาเพิ่มพูนในเวลาต่อมา