بدان دختران رد افراسیابنگه کرد کاووس مژگان پر آبپس پردهٔ شاهشان جای کردهمانگه پرستنده بر پای کرداسیران و آن کس که بود از نوابیاراست مر هر یکی را جدایکی را نگهبان یکی را به بندببردند از پیش شاه بلنداز آن پس همه خواسته هرچه بودز دینار وز گوهر نابسودبه ارزانیان داد تا آفرینبخوانند بر شاه ایران زمیندگر بردگان مهتران را سپردبه ایوان ببرد از بزرگان و خردبیاراستند از در جهن جایخورش با پرستنده و رهنمایبه دژ بر یکی جای تاریک بودز دل دور با دخمه نزدیک بودبه گرسیوز آمد چنان جای بهرچنینست کردار گردنده دهرخنک آن کسی کو بود پادشاکفی راد دارد دلی پارسابداند که گیتی بر او بگذردنگردد به گرد در بی خردخرد چون شود از دو دیده سرشکچنان هم که دیوانه خواهد پزشکاز آن پس کز ایشان بپردخت شاهز بیگانه مردم تهی کرد گاهنویسنده آهنگ قرطاس کردسر خامه بر سان الماس کردنبشتند نامه به هر کشوریبه هر نامداری و هر مهتریکه شد ترک و چین شاه را یکسرهبه آبشخور آمد پلنگ و برهدرم داد و دینار درویش راپراگنده و مردم خویش رابه دو هفته در پیش درگاه شاهاز انبوه بخشش ندیدند راهسیم هفته بر جایگاه مهینشست اندر آرام با فرهیز بس نالهٔ نای و بانگ سرودهمی داد گل جام می را درودبه یک هفته از کاخ کاووس کیهمی موج برخاست از جام میسر ماه نو خلعت گیو ساختهمی زر و پیروزه اندر نشاختطبق‌های زرین و پیروزه جامکمرهای زرین و زرین ستامپرستار با طوق و با گوشوارهمان یاره و تاج گوهر نگارهمان جامهٔ تخت و افگندنیز رنگ و ز بو وز پراگندنیفرستاد تا گیو را خواندندبر اورنگ زرینش بنشاندندببردند خلعت به نزدیک اویبمالید گیو اندر آن تخت روی