سزد گر شما بر جهان‌آفرینبخوانید روز و شبان آفرینکه تا این زمان هرچ رفت از نبردبه کام دل ما همی گشت گردفراوان شگفتی رسیدم به سرجهان را ندیدم مگر بر گذرز بیداد و داد آنچ آمد به شاهبد و نیک را هم بدویست راهچو ما چرخ گردان فراوان سرشتدرود آن کجا بآرزو خود بکشتنخستین که ضحاک بیدادگرز گیتی به شاهی برآورد سرجهان را چه مایه به سختی بداشتجهان آفرین زو همه درگذاشتبه داد آنک آورد پیدا ستمز باد آمد آن پادشاهی به دمچو بیداد او دادگر برنداشتیکی دادگر را بر او برگماشتبرآمد بر آن کار او چند سالبد انداخت یزدان بر آن بدسگالفریدون فرخ شه دادگرببست اندر آن پادشاهی کمرهمه بند آهرمنی برگشادبیاراست گیتی سراسر به دادچو ضحاک بدگوهر بدمنشکه کردند شاهان بدو سرزنشز افراسیاب آمد آن بد خویهمان غارت و کشتن و بدگویکه در شهر ایران بگسترد کینبگشت از ره داد و آیین و دینسیاووش را هم به فرجام کاربکشت و برآورد از ایران دماروزان پس کجا گیو ز ایران براندچه مایه به سختی به توران بماندنهالیش بد خاک و بالینش سنگخورش گوشت نخچیر و پوشش پلنگهمی رفت گم بوده چون بیهشانکه یابد ز کیخسرو آنجا نشانیکایک چو نزدیک خسرو رسیدبر او آفرین کرد کو را بدیدوزان پس به ایران نهادند رویخبر شد به پیران پرخاشجویسبک با سپاه اندر آمد به راهکه هر دو کندشان به ره بر تباهبکرد آنچ بودش ز بد دسترسجهاندارشان بد نگهدار و بساز آن پس به کین سیاوش سپاهسوی کاسه رود اندر آمد به راهبه لاون که آمد سپاه گشتنشبیخون پیران و جنگ پشنکه چندان پسر پیش من کشته شددل نامداران همه گشته شدکنون با سپاهی چنین کینه‌جویبیامد به روی اندر آورد رویچو با ما بسنده نخواهد بدنهمی داستانها بخواهد زدنهمی چاره سازد بدان تا سپاهز توران بیاید بدین رزمگاهسران را همی خواهد اکنون به جنگیکایک بباید شدن تیز چنگکه گر ما بدین کار سستی کنیموگر نه بدین پیشدستی کنیمبهانه کند بازگردد ز جنگبپیچد سر از کینه و نام و ننگار ایدونک باشید با من یکیاز ایشان فراوان و ما اندکیاز آن نامداران برآریم گردبدانگه که سازد همی او نبرد