نشست ۶ فریدون ۲ یکی نامه بنوشت شاه زمینبه خاور خدای و به سالار چینسر نامه کرد آفرین خدایکجا هست و باشد همیشه به جایچنین گفت کاین نامهٔ پندمندبه نزد دو خورشید گشته بلنددو سنگی دو جنگی دو شاه زمینمیان کیان چون درخشان نگیناز آنکو ز هر گونه دیده جهانشده آشکارا برو بر نهانگرایندهٔ تیغ و گرز گرانفروزندهٔ نامدار افسراننمایندهٔ شب به روز سپیدگشایندهٔ گنج پیش امیدهمه رنجها گشته آسان بدویبرو روشنی اندر آورده روینخواهم همی خویشتن را کلاهنه آگنده گنج و نه تاج و نه گاهسه فرزند را خواهم آرام و نازاز آن پس که دیدیم رنج درازبرادر کزو بود دلتان به دردوگر چند هرگز نزد باد سرددوان آمد از بهر آزارتانکه بود آرزومند دیدارتانبیفگند شاهی شما را گزیدچنان کز ره نامداران سزیدز تخت اندر آمد به زین برنشستبرفت و میان بندگی را ببستبدان کو به سال از شما کهترستنوازیدن کهتر اندر خورستگرامیش دارید و نوشه خوریدچو پرورده شد تن روان پروریدچو از بودنش بگذرد روز چندفرستید با زی منش ارجمندنهادند بر نامه بر مهر شاهز ایوان بر ایرج گزین کرد راهبشد با تنی چند برنا و پیرچنان چون بود راه را ناگریز